Volgende afbeelding	Hans Lauwerier (1923-1997)
	Na de Watersnoodramp van 1953 rekende Hans Lauwerier aan Noordzeemodellen voor de Deltacommissie. In zijn latere carrière liep hij voorop in de receptie van Julia sets en fractals. LAUWERIER, Hans Adolf, wiskundige, (Rotterdam 15 november 1923 - Amsterdam 21 november 1997). Zoon van Hendrik Adolf Lauwerier, (redacteur en hoofdcorrector van Het Vaderland), en Elisabeth Francisca Johanna Berkhout. Gehuwd in 1956 met Laurina Cornelia van Hoeve (*1926), maatschappelijk werkster. Uit dit huwelijk werden twee zoons geboren. Hans Lauwerier studeerde in Leiden en Delft en promoveerde in 1948 bij O. Bottema aan de Technische Hogeschool in Delft op een meetkundig onderwerp. Van 1948 tot 1954 werkte hij op het KSLA, Koninklijke-Shell Laboratorium Amsterdam. Daarna werd hij door dit bedrijf gedetacheerd bij het Mathematisch Centrum, waar hij in 1956 in dienst trad. In 1960 werd hij benoemd tot hoogleraar in de toegepaste wiskunde aan de Universiteit van Amsterdam; hij bleef voor een dag in de week verbonden aan het Mathematisch Centrum als chef van de afdeling Toegepaste Wiskunde. In 1988 ging hij met emeritaat. Bij Shell ontmoette hij B.L van der Waerden, maar zijn grote inspirator was D. van Dantzig, een van de oprichters van het Mathematisch Centrum en vormgever van de vernieuwing in het toepassen van wiskunde. De Watersnoodramp van 1 februari 1953 leidde tot instelling van de Deltacommissie die in haar streven zulke rampen in de toekomst te voorkomen een scala van onderzoeksopdrachten uitzette. Het Mathematisch Centrum kreeg naast statistisch onderzoek naar waterhoogten, opdracht te onderzoeken hoe het water in de Noordzee zo opgestuwd kon worden. Aanvankelijk samen met Van Dantzig, stelde Hans Lauwerier hydrodynamische modellen op van de Noordzee en de invloed van windvelden en stromingen. De modellen leidden tot analytisch onderzoek: de waterhoogte werd beschreven door de Helmholtzvergelijking, met tot die tijd weinig bestudeerde zogenoemde scheve randvoorwaarden, die het midden houden tussen de bekende voorwaarden van Dirichlet en die van Neumann. Op deze manier kon zijn beschrijving ook rekening houden met de Corioliseffecten. Karakteristiek voor Lauweriers aanpak was het om zich te beperken tot eenvoudige modellen, waarvan alle onderdelen goed begepen kunnen worden, en elegante wiskundige methoden te gebruiken om goed inzicht in de oplossingen te krijgen. Behalve voor de wiskunde had Hans veel belangstelling voor kunst en cultuur. Hij was één van de hoofdredacteuren van de achtste druk van de Grote Winkler Prins Encyclopedie. In zijn latere onderzoeksjaren werd Lauwerie gefascineerd door de nieuwe aandacht voor fractals, chaotische afbeeldingen, Juliaverzamelingen. Hij liep voorop in het onderkennen van de waarde van deze nieuwe ontwikkelingen, niet alleen voor de toegepaste wiskunde, maar ook dankzij de fraaie plaatjes voor de popularisering van het vak. Literatuur Links gepromoveerden: Publicaties via narcis: Archief Auteur: Nico Temme Laatst gewijzigd: juni 2010